شورای ملی تصمیم  همراه و همگام با مردم آگاه ایران، برای تحقق خواسته‌های زیر تلاش و مبارزه می‌کند. 1- گذار کامل از جمهوری اسلامی با تکیه به جنبش‌های اعتراضی مردم، گذار خشونت پرهیز با حفظ حق دفاع مشروع. 2 – حفظ تمامیت ارضی کشور با تاکید بر نظام غیرمتمرکز . 3- جدایی دین از حکومت. 4 – فراخوان عمومی برای تشکیل مجلس مؤسسان. 5 – تلاش برای برپایی نظامی دموکراتیک و انتخابی  تعیین نوع حکومت با آرای مردم. 6 –  اجرای کامل اعلامیه‌ی جهانی حقوق بشر و میثاق‌های وابسته به آن، با تاکید بر رفع هرگونه تبعیض علیه زنان و برابری جنسیتی در تمام عرصه های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، خانوادگی و مشارکت زنان در مدیریت جامعه، و نیز تاکید بر حفظ محیط زیست

طوسی حائری؛ مادر زنانی که شکل‌…

طوسی حائری؛ مادر زنانی که شکل‌…

طوسی حائری؛ مادر زنانی که شکل‌های دیگر زیستن را یاد گرفتند

۱۷ فروردین ۱۴۰۲ – ۶ آوریل ۲۰۲۳

روجا اسدی، بی‌بی‌سی

 

سالی که برای بسیاری با شعار «زن، زندگی، آزادی» آغاز شد،‌ بهترین زمانی است که از طوسی حائری یاد شود؛ زنی مستقل، آزاد اندیش، جسور و پیش‌رو. ‌

زنی که رویا منجم، مترجم و نوه خواهرش، او را در مراسم تدفینش این‌طور معرفی کرد:‌ «مثل هیچکس نبود. مثل هیچ‌ زنی که آدم معمولا می‌شناسد. شاعر نبود که شعری از او بماند. نویسنده نبود که نقل و حکایت و داستانی به جا بگذارد. او خود شعر بود. خود داستان و حکایت بود. افسانه بود. ‌بچه نداشت اما مادر همه زنانی است که در این سرزمین شکل‌های دیگر زیستن را یاد گرفتند. او راهگشای راه‌ها برای زنان بود… او عین گل بود،‌ عین درخت، عین دریا، عین جنگل. بیخود نبود که شاملو درباره‌اش سرود:

من باهارم تو زمین

من زمینم تو درخت

من درختم تو باهار ــ

ادامه مطلب

مبارزه جامعه عرب در برابر تمام…

مبارزه جامعه عرب در برابر تمام…

در دوره اصلاحات از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۴ فعالان اجتماعی در میان مردم عرب بسیار به تکاپو افتادند. دوره ای بود که بعد از دهها سال انسداد سیاسی ، اجتماعی و اختناق تحمیلی در اثر جنگ ایران عراق و بعدها یکه تازی اکبر رفسنجانی در سیاست امنیت اقتصاد و … پدید آمده بود. فرصت اصلاحات نزد بسیاری از فعالان عرب مغتنم شمرده شد. هر کسی با هر طرح و اندیشه ای در منطقه خود به گونه ای یک فعالیت فرهنگی اجتماعی ترتیب می داد تا در جبران عقب ماندگی تاریخی که توسط تمامیت خواهان تمرکزگرا اعمال می شد بتواند شریک پیشرفت و شاهد شادی مردم باشد.

در این میان فعالان اجتماعی عرب و به ویژه زنان در سایر فعالیت های سیاسی اجتماعی و هنری پیشقدم بودند. زیباتر آن است که حضور موثر و فعالیت های میدانی بانوان عرب همواره مورد استقبال و تمجید مردم و مایه افتخار بود.

زبان عربی که در زادگاه خود مورد تمسخر و زیر هجوم تمامیت خوهان مرکزگرا بود در این دوره با قدرت تمام جایگاهش را باز پس گرفت. برپایی شب های شعر در سایر شهرها و روستاهای پر جمعیت تاتر موسیقی و نشست های سیاسی امری جا افتاده تلقی می شد.

فعالیت های یاد شده اما با آنکه در ابتدا توسط گروههاي کوچک تشکیل می شد اما با گذشت زمان همه کارها منظم شد. بسیاری از علاقه مندان بسته به موضوع مورد علاقه و توانایی خود یک موسسه تشکیل دادند. هر چند موسسه های یاد شده بر عکس دیگر استان های ایران از هرگونه اختصاص بودجه محروم بودند. مردم تشنه به شنیدن علوانیه ، علاقه مندان به تئاتر ، شعر و روزنامه نویسی هر کسی به عشق مردم و وطنش از جیب خود پرداخت می کرد تا بتواند در شکست اختناق سهیم باشد.

در این دوره نیز شاهد تولد هفته نامه های “اهواز” ، “الحدیث” و “ماهنامه صوت الشعب” بودیم که برای مدتی به صورت دو زبانه عربی – فارسی منتشر می شدند. بعد از آن “روزنامه همسایه ها” نیز منتشر شد. این روزنامه بی تردید یکی از نشریات حرفه ای و معتبر در سطح استان و کشور بود. نشریات دانشجویی نیز در این دوره فعالیت بسیار موثری داشتند.

در سایر شهرهای استان نيز شاهد شکل گیری محفل های اهل قلم ، شعر ، موسیقی ، تئاتر و دیگر فعالیت های اجتماعی بودیم.

اما از جمله موسسه های مردمی عرب در این دوره می توان به نام های زیر اشاره کرد. هر چند بسیاری دیگر از موسسه ها برایم ناشناخته اند.

۱. بیت العرب / خانه عرب ها در تهران. موسسه خاص عرب های مقیم تهران بود. در آن موسسه مشکلات مردم عرب در جلسات مطرح و مورد بررسی قرار می گرفت. بسیاری از مسایل و مشکلات با مسولین کشوری مطرح می شد. شاید بتوان گفت که بیت العرب نقش نمایندگی سیاسی عرب ها را در تهران ایفا می کرد.

۲. موسسه الحوار/ موسسه گفتگو. این موسسه در چارچوب آموزش تعریف کنکور کمک به دانش آموزان عرب برای بالا بردن شانس آنان در ورود به دانشگاهها کار می کرد. از دیگر فعالیت های این موسسه برپایی نشست های فرهنگی با محوریت ترویج گفتگوهای سیاسی اجتماعی بود.

۳. موسسه الامجاد. این موسسه به امور زنان و جایگاه آنها در جامعه می پرداخت. تقویت جایگاه زن از راهکارهای مختلف مورد اهتمام فعالان آن بود. از فعالیت های جانبی آن نیز موسیقی و نشست های شعر بود.

۴. موسسه الهلال. این تشکل اجتماعی بر فعالیت های آموزشی و کشف استعدادهای درخشان تمرکز داشت.

۵. موسسه المتنبی. توسعه شعر عربی و تقویت زبان فعالیت اصلی این موسسه بود.

۶. موسسه ابن سکیت. این موسسه در راستای شناساندن اندیشمندان عرب اهوازی و آثار علمی آنها از قرن ها پیش به این سو کار می کرد.

۷. الموسوعه القرآنیه/ دایره المعارف قرآنی. کارکرد این موسسه بر کتاب شناسی ، مطالعه و برپایی بعضی مناظره ها متمرکز بود.

۸. حراک الهویه/ جنبش احیای هویت ملی عرب

۹. موسسه میسان. کارکرد این موسسه بر موسیقی عربی استوار بود.

۱۰. حراک الحبر الابیض / جنبش فرهنگی جوهر سفید. این جنبش نیز بر اندیشه اجتماعی و ادبیات عرب کار می کرد.

۱۱. موسسه النشاط الطلابی/ توسعه فعالیت های دانشجویی.

۱۲. منتدی الضاد. آموزش زبان عربی و تقویت لهجه های مردم عرب.

۱۳. تحدی القراءه/ چالش کتاب خوانی.

۱۴. لا للتدخین/ به نه استعمال دود.

۱۵. لا لاطلاق النار/ نه به تیراندازی. فرهنگ سازی به منظور عدم استفاده از سلاح در مراسم های مختلف.

۱۶. موسسه شمس الجنوب نیز در زمينه موسیقی و شعر کار می کرد.

۱۷. موسسه الشروق. این موسسه نیز در زمینه شعر و موسیقی مشغول به کار بود.

حضور فعالانه مردم عرب در صحنه های سیاسی و اجتماعی البته به مذاق بسیاری از مرکزگراها و عرب ستیزان خوش نیامد. در همین دوره نیز جنبش اجتماعی مردم عرب نیز از تیررس مرکزگراهای تندرو در امان نماند. در این دوره نیز شاهد زندانی شدن بسیاری از فعالان عرب به اتهام جرم های مرتکب نشده بودیم.

بی مهری و جنگ امنیتی لایه هایی از نظام جمهوری اسلامی و به خصوص گماشتگان محلی اش بر علیه سایر موسسه های فرهنگی امری فراموش نشدنی است که امیدوارم در جای دیگر به آن بپردازم.

علیه اعدام‌ها به خیابان بیائیم…

علیه اعدام‌ها به خیابان بیائیم…

مردم غیور ایران،

جمهوری فساد، جهل، جنایت و شقاوت برای ترساندن مبارزان انقلاب «زن، زندگی، آزادی» چون ضحاک جوانان میهن را یکی پس از دیگری اعدام می‌کند.

امروز نوبت این جوانان است، اگر رژیم اعدام را متوقف نکنیم، فردا نوبت فرزندان ماست. همه‌ی جوانان مبارز، آزادی‌خواه و طرفدار زندگی و شادی فرزندان این میهن و فرزندان ما هستند و نبایستی اعدام شوند. جلوی اعدام‌ها بایستیم.

خانواده‌های زندانیان و خانواده‌های دادخواهان باید در مقابل زندان‌ها اجتماع و تحصن کنند و خواهان آزادی جوانان دستگیر شده شوند. مردم آزاده ایران از خانواده‌ها زندانیان وخانواده‌های دادخواهان پشتیبانی کنند و آنها را تنها نگذارند. راه جلوگیری از اعدام‌ها به خیابان آمدن است. توقف حکومت مستبد و جانی تنها با حضور گسترده‌ی مردم در خیابان امکان‌پذیر است.

حق حیات؛ مهمترین حق انسان است. ماده ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر می گوید: هر انسانی حق حیات؛ حق داشتن آزادی و حق داشتن امنیت دارد.

هموطنان علیه اعدام‌ها بپاخیزید؛ علیه اعدام انسان‌ها بپاخیزید. مخالفت خود را با اعدام هر انسانی صرف‌نظر از باور، جنسیت، تعلق اتنیکی و زبانی قاطعانه و هم‌صدا اعلام کنید.

نه به جمهوری اسلامی

نه به حجاب اجباری

نه به اعدام

پیروز باد انقلاب زن زندگی آزادی

شورای ملی تصمیم

۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۲ – ۱۵ مه ۲۰۲۳