زمانی که رژیم سرتاپا وحشت اسلامی اقدام به دستگیری های گسترده کارگران و بازنشستگان و معلمان عزیزمان میکند.
زمانی که رژیم توتالیتر اسلامی مادران جانباختگان آبان ۹۸ را با نهایت بی شرمی دستگیر کرده و روانه زندان های مخوف خود میکند.
زمانی که رژیم جنایتکار اسلامی برای ایجاد ترس در بین مردم و مبارزان شروع به اعدام های گسترده میکند.
زمانی که رژیم فاشیستی بر آمده از اسلام سیاسی در انتهای رذالت خانه های هموطنان بهایی ما را ویران میکند.
زمانی که مبارزان و فعالین مدنی و صنفی در داخل کشورمان از عدم هماهنگی و یکپارچگی جهت پیشبرد یک راهکار و پلتفرم که نتیجه آن سرنگونی جمهوری اسلامی باشد در رنجند.
زمانی که اپوزیسیون خارج از کشور علی رغم تلاش فراوان در بوجود آوردن یک آلترناتیو موثر که در بردارنده مبارزان آزادیخواه و دمکرات داخل و خارج باشد موفق نبوده است.

شورای ملی تصمیم اعلام موجودیت میکند. شورای ملی تصمیم که خود حاصل و نتیجه پیوند خارج با ریشه داخل است در یک‌ پروسه اگر چه ظاهرا یک ساله اما به باور من حد اقل سه ساله بوجود آمده و شکل گرفته است.
ریشه و بنیان شورای ملی تصمیم از بیانیه ۱۴ نفر نشأت می‌گیرد. کسانی که چه از نزدیک جزئی از این جنبش بوده و یا آن را دنبال کرده اند میدانند که خود اعضای بیانیه ۱۴ نفر نیز ریشه در جنبشهای مدنی و یا نتیجه سیاسی شدن تشکل های صنفی بوده اند. این مبارزان جان بر کف خود هر کدام رهبر و پیشگام یکی از جنبشهای مدنی، سرنگونی طلب و یا تشکل های صنفی میهن عزیزمان هستند. ما در خارج از کشور که جنبش و کمیته های حامیان این عزیزان را به پیش می بردیم چه در تظاهرات و کمپین های بیانیه ۱۴ نفر و یا بعدا جنبش “نه به جمهوری اسلامی” از نزدیک شاهد پروسه ارتقاء و پالایش این جنبش بوده ایم. مبارزان و عزیزانی که بیانیه ۱۴ نفر را امضا کردند اگر می خواستند که بر پیمان خود استوار بمانند راهی جز ارتقاء آن نداشتند. این عزیزان زمانی که تصمیم گرفتند از مبارزه تک نفره و جدا جدا خارج شده و برای اولین بار پایه یک تشکل سیاسی در جمهوری اسلامی را که برای رژیم همان زهر کشنده است بگذارند، این پروسه را آغاز کردند. سعی در بوجود آوردن اتحادی روی پایه ای ترین مشترکات مخالفین حکومت اسلامی از داخل اولین حرکت از این نوع  بوده است. پایبندی به این تعهد بایستی به شورای ملی تصمیم ختم میشد. تعهد آنها در داخل در ادامه راه و مبارزه علی رغم زندان و شکنجه و ترور و وحشت زایی از طرف رژیم مستبد و تعهد ما در خارج به پشتیبانی با تمام وجود و امکانات این عزیزان هموطن حتما به شورای ملی تصمیم ختم میشد. این پیوند زیبا و پرشور بعد از دهها سال که ظاهرا قطع شده بود دوباره برقرار شد. پیوندی ناگسستنی که لازمه سرنگونی رژیم سراسر ارتجاعی و فاشیستی جمهوری اسلامی است. پیوند ناگسستنی که لازمه بازسازی دوباره وطن و برقراری رفاه و همبستگی و دمکراسی است. شورای ملی تصمیم عصاره آرزوهای ما، نتیجه مبارزات چندین ده ساله ما، نشانه پیوند های فرا مرزی ما و پرچم بودن ما است.
شورای ملی تصمیم برآورده شده آمال قلبی و میهن خواهی ماست.
شورای ملی تصمیم بارقه ای در انتهای استیصال است.
آگوست ۲۰۲2