by حمید بی آزار | 18.فوریه 2024 | مقالات
ح. ع. تاجدینی
چند روز پیش روزنامهی اطلاعات، خبر ناگواری را در مورد ترک تحصیل بچهها در سه مقطع تحصیلی چاپ کرد، که حیرتآور بود : ۹۳۰۰۰۰ نفر در سال گذشته!!
اگر این رقم(که میتوان به درستیِ آن تردید کرد) را با ترک تحصیل بچهها در زمان کرونا، که ۳۰۰۰۰۰۰ نفر را تخمین میزنند، جمع ببندیم، شوک ما گزندهتر میشود؛ یعنی حدود ۴۰۰۰۰۰۰ نفر، برای همیشه از هستی ساقط شدند!! – به تعبیر دیگر، در چهار سال اخیر، یعنی از سال ۹۸، هر سال یک میلیون نفر به طور میانگین از گردونهی آموزش، به جهنم زندهگی پرتاب شدهاند!!
اگر بخواهیم تصویر جامعتری از این روند تحمیق کننده را به خاطر داشته باشیم، باید به رقمی اشاره کنم که دکتر فاضلی در کتاب “مسئلهی مدرسه” ذکر کرده است؛ یعنی حدود ۲۱ میلیون نفر بیسواد و یا کم سواد!! – تازه این آمار مربوط به حداقل سه ، چهار سال قبل است. – به این معنی که از هر ۴ نفر، ۱ نفر بیسواد مطلق و یا کمسواد!! برای توصیف روانی این رقم در احساس و عواطفمان، تنها میتوانیم بگوئیم، شوکیست وحشتآفرین!!
برای من که سالها نَفَس گرم بچهها را تجربه کردهام، از وحشت این ارقام، بغضام ترکید!! آخر چهطور میشود که در آستانهی بهار، نوبرگها اینقدر زود پرپر شوند!! کدام توفان نابکار این برگهای تپنده و پر طراوت را از شاخهها جدا کرد؟!
بچهای که به ماشین شوری روی میآورد، آدامس و جوراب میفروشد، با گاری دستیاش سطلهای بلند زباله را میکاود، در کارگاههای نمور و سرد و بیعاطفه، چندرغاز میگیرد، به دست باندهای قاچاق اسیر میشود، دختران به کارگران جنسی تبدیل میشوند، پسران به زورگیری و دزدی و انواع بزهکاری روی میآورند، همین بچههائیاند که ترک تحصیل کردهاند؛ آیا غیر از این است؟!
بچهای که در این گردونهی وحشت و بیپناهی و اضطرابهای مرگآور قرار گرفت، چهطور ممکن است “بچهگی” را تجربه کند؟! چهطور ممکن است لذت مداد، دفتر و کتاب را بچشد؟! لذت نشستن روی نیمکتهای زهوار در رفتهی مدارس روستاهای دور افتاده را احساس کند؟! از آن بدتر، مدارس سنگچین و کپری هستند که از همین نیمکتها هم محروماند!! مدارسی که در طویلهی گاو و گوسفندها و یا در هوای آزاد تشکیل میشوند و بچهها مجبورند روی زمین خشک و خشن بنشینند، پیشکش!!
شک ندارم که از این جمعیت پرشمار، استعدادهای قابلی که میتوانستند در یک شرایط انسانی ببالند و زندهگی را از عطر وجودشان سرشار سازند، برای همیشه به خاک سیاه نشانده شدند!!
این روند به خوبی نشان میدهد که جامعه، نه تنها درجا نمیزند، بلکه در مسیر یک “واپسگرائیِ تاریخی” پیش میرود و هرگونه چشمانداز توسعه و رشد را در تمام زمینههای فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و سیاسی، با یاَس و ناامیدی رو به رو میکند.
با این وصف، اگر بگویم این بچهها میتوانستند همچون “چندین هزار جنگل شاداب”* در زمین پرورده شوند و زندهگی را غنی و با شکوه گردانند، سخنی به گزاف نگفتهام؛ بچههائی که در سایهی سیاستهای ناعادلانه و پر از تبعیض، به موجوداتی دردمند تبدیل شدهاند که آرزوهاشان، عین نوبرگهای ترد و شکننده، در آتشِ بیترحم زندهگی، خواهند سوخت!!
ح. ع. تاجدینی
* این پاره، برگرفته از شعر “ماهی” احمد شاملوست.
۲۸ بهمن ۱۴۰۲ – ۱۷ فوریه ۲۰۲۴
by حمید بی آزار | 7.فوریه 2024 | مقالات
یکشنبه ١۵ بهمن ماه ۱۴۰۲، جنبش سرنگونی حکومت اسلامی، یکی از مبارزان پرشور، فعال سیاسی بلوچ، دبيركل جبهه پايدارى بلوچستان و عضو شورای ملی تصمیم، بهرام میرلاشاری را از دست داد.
زنده یاد بهرام میرلاشاری با روی کار آمدن حکومت اسلامی در سال ۱۳۵۷ شروع به مبارزه کرد و بعدها با مهاجرت خودخواسته به فعالیت سیاسی خود در خارج از کشور ادامه داد.
زنده یاد میرلاشاری، آزادیخواهی ثابت قدم بود که دغدغه بزرگش ایجاد همبستگی گستردهی ملی برای سرنگونی حکومت اسلامی و رسیدن به دموکراسی و آزادی همهی مردم ایران، چه مرکز و چه حاشیه بود.
درگذشت او را به مردم ایران، به ویژه هممیهنان بلوچ تسلیت میگوئیم و برای خانواده و یارانش شکیبایی آرزو میکنیم.
یادش گرامی و راهش پر رهرو
شورای ملی تصمیم
۱۷ بهمن ۱۴۰۲ – ۶ فوریه ۲۰۲۴
by حمید بی آزار | 2.فوریه 2024 | مقالات
کریم دواتگر
تأمل دربارهی گیوتین، نویسنده: آلبر کامو، ترجمهی قاسم رستمی، انتشارات فرهنگ جاوید، چاپ اول و دوم ۱۳۹۹، ۸۰ صفحه.
رسالهی موجز کامو در خصوص گیوتین، محاجهای است با طرفداران مجازات اعدام. کامو در این رساله هم به استدلالهای جاری در افکار عمومی فرانسویان میپردازد و هم به استدلالهای حقوقی/ حکومتی. سبک نگارش متن شیوا و در خور جدلی است که برگزیده. کامو نوشتهی خود را با نقل حکایتی از پدرش که از زبان مادر شنیده آغاز میکند: مجرمی نفرتانگیز خانوادهی کشاورزی را با کودکانشان کشته و اموالی را نیز از آنان به سرقت برده است. پدر کامو مردی ساده و عامی از خیل خشمگینانی بود که فکر میکرد بریدن سرِ هیولایی که به خردسالان نیز رحم نیاورده کاری بایسته است. پدر، به گفتهی مادر، با همین فکر به تماشای مراسم اعدام میرود اما رنجور باز میگردد. به خانه که میرسد از حال میرود و قی میکند: «لحظاتی پیش او واقعیاتی را که در زیر این واقعیتهای گنده و دهن پرکن پنهان بود کشف کرده بود. دیگر به بچههای سلاخی شده فکر نمیکرد. او تنها میتوانست به آن جسمی فکر کند که سخت نفس نفس میزد، چون او را روی پارهچوبی خوابانده بودند و قرار بود گردنش را بزنند.» (صص ۱۶-۱۵)
کاموی داستاننویس با این گشایش متن، تصویر کاری را که رساله در پی آن است در همان ابتدا پیش چشممان میگذارد: میخواهد ذهنیت سادهای را که از سر پیروی از اخلاق و خواست امحای جانیان بر اعدام صحه میگذارد در برابر واقعیت اعدام قرار دهد و وادارش کند که این درونیات ظاهراً معصومانه را قی کند و بفهمد که آنچه تیغ ستردن ناپاکیاش میپندارد، خود شناعتی بزرگ است. به این ترتیب، رسالهی کامو گفتاری است در بیهودگی و مضرت مجازات مرگ.
کامو به بازگو کردن توصیفهایی میپردازد که عاملان و حاضران اعدام از آماده کردن محکوم نقل کردهاند: از تراشیدن سرش برای اینکه مو لای درز تیغهی گیوتین نرود، بریدن یقهاش، بستن دستان و مهار سر و بدنش و بعد تقلایش به گاه اعدام. توصیفهایی چنان رماننده که ای بسا سبب شود که در همان صفحات آغازین کتاب را ببندید و کنار بگذارید.
کامو با آرتور کوستلر همداستان است که «مجازات اعدام اجتماع ما را آلوده میکند و طرفدارانش قادر نیستند درست و مستدل از آن دفاع کنند.» (ص ۱۷) به این ترتیب، به زعم کامو در این بحث با دو مدعای اصلی حامیان اعدام طرف هستیم: یکی اینکه اعدام برای عبرتآموزی است؛ دوم اینکه برخی مجرمان چنان تباه و تباهگرند که جامعه برای حفظ خود جز محو کردنشان راهی ندارد. کامو فکر میکند که هر دو مدعا در لفافهای از جهل و عبارات آیینی پیچیده شده و تکرار میشود. او اشاره میکند که حامیان معاصر مجازاتِ اعدام اغلب در دفاع از آن صدا بلند نمیکنند و سکوت را بیشتر ترجیح میدهند: گویی از این کار شرم دارند. اما این شرم همهی ماجرا نیست.
کامو در مقابل مدعا یا استدلال اصلی که همان عبرتآموزی است چند گام استدلالی برمیدارد: «۱) اجتماع خود به جنبهی عبرتآموزیای که از آن دم میزند باور ندارد؛ ۲) هیچ دلیل و مدرکی در دست نیست که مجازات اعدام حتی یک قاتل را که تصمیم به قتل گرفته از عمل بازداشته باشد بلکه برعکس جاذبه و افسون قتل را برای هزاران جانی صد چندان میکند؛ و ۳) از جنبههای دیگر، مجازات اعدام تأثیری نفرتبار و مشمئزکننده دارد که پیامدهای آن قابل پیشبینی نیست.» (ص ۲۰)
«تأمل دربارهی گیوتین» در دولت و جامعهای دموکراتیک نوشته شده که افکار عمومی در تصمیمسازی و تصمیمگیری، و مشخصاً در شکل دادن به قانون، نقشی اساسی دارد. به همین دلیل است که کامو مستقیم کلیت جامعه و در دل آن مدافعان اعدام را مخاطب قرار میدهد. مخاطبانی که به گفتهی او خود نسبت به ادعای عبرتآموزی اعدام بیباورند زیرا اعدام را از ملأ عام بیرون بردهاند و از چشم مردمانی که باید از آن عبرت بگیرند دور کردهاند و میکوشند که دربارهی آن کمتر سخن بگویند. جامعهای که بیباوری به این ادعا را نشان داده است، به اعدام همچون تجویزی قانونی که قرار است نظم بیاورد ارجاع میدهد. کامو در مقابل بر این انگشت میگذارد که طبیعت پیچیدهتر از قانون است: ترس از مرگ شاید واقعیتی انکارناپذیر باشد اما این ترس هر اندازه هم که بزرگ فرض شود برای فرونشاندن عواطف گوناگون انسانی، از جمله عواطفی که به ناگاه میجوشند و کسی را به ارتکاب قتل میکشانند، کافی نیست (ص ۳۲).
کامو میکوشد از همرأیان خود، همچون کوستلر، زیاد نقل قول نکند و بیشتر به کسانی ارجاع بدهد که بهنحوی یا دستاندر کار شغل اعداماند یا در جرگهی مدافعان رسمی آن؛ و از همینهاست که حجتها و شواهدی در تضعیف استدلال له اعدام میآورد.
او با ارائهی این گواهیها میخواهد نشان دهد که بسیاری از قتلها برای خود قاتل هم چنان دفعتاً رخ میدهند که نمیتوان تصور کرد قبلش به عواقب آن اندیشیده باشد: بسیاری از قاتلان صبح که صورت خود را میتراشیدهاند تصور نمیکردند که تا غروب دستشان به خون کسی آغشته خواهد شد تا بخواهند از پیش مجازات قانونیِ اعدام را متصور شوند و بازایستند. از این گذشته کامو میخواهد نشان دهد که هیچ رابطهای میان الغای مجازات اعدام، در کشورهایی که لغو شده، و افزایش جرم وجود ندارد و بنابراین رابطهای هم میان وجود این مجازات و کاهش جرم، از راه عبرت آموختن نیست: «گیوتین وجود دارد، جنایت نیز وجود دارد.»
محافظهکاران نمیتوانند انکار کنند که هزاران مجرم از مجازات مرگ نهراسیدهاند و دست به قتل زدهاند اما میگویند کسانی را هم که ترسیدهاند نمیشناسیم، پس نمیتوانیم بگوییم که عبرتآموز نبوده است. این پاسخی تناقضآمیز است. اما وقتی کامو به واکنشهای خودِ دستاندرکاران اعدام در مواجهه با آن رجوع میکند، بهجای چیزی شبیه عبرت، آمیزهای از شرم و لذت و بیمبالاتی مییابد.
به این ترتیب، اعدام مجازاتی است که مکافات میدهد اما پیشگیری نمیکند، و مکافات بدون پیشگیری «انتقام نامیده میشود.» (ص ۴۰) این همان قصاص است: پاسخ جامعهای بدوی به کسانی که قوانینش را نقض کردهاند. کاری که این قانون میکند بازتولید قتل است در تقلید از سرشت آدمکش، و نه اصلاح فرد یا جامعه: «اعدام بدون تردید نوعی قتل است، در واکنش به جنایت مرتکب شده.» (ص ۴۱)
اما کامو میخواهد نشان دهد که اعدام، فراتر از قتل است و حتی گاه مکافاتی است سنگینتر از قتلی که مجرم به سبب آن محکوم شده. پس به شرح وحشتی میپردازد که فرد منتظر اعدام با آن دست به گریبان است و توصیف میکند که چگونه ماهها منتظر اجرای حکم ماندن اعدامی را تبدیل به شیئی بیحس میکند که عاملیت خود را از دست میدهد چون برای مدتی مدید با این واقعیت روبهروست که ارادهای برای تغییر در وضع خود ندارد: و این مجازاتی است بسیار شدیدتر از آنچه حکم اعدام بهخودی خود مقرر کرده است. علاوه بر این، فرو بردن محکوم در وحشتی که به درازا میکشد نه فقط ظلمی در حق او بلکه ظلم در حق خانوادهی او نیز هست.
کامو تا اینجا که میآید گویی در جدل توانسته ادلهی هواداران اعدام را پس بزند و حال وقتش رسیده که دلایلی محکمتر اقامه کند. دلایلی که از نقض ادلهی موافقان اعدام فراتر رود. دلایلی که به اتکای آنها بتواند عمق وضعیتی را که پشتیبانی از اعدام در آن متبلور میشود بکاود.
کامو میگوید این خودِ اجتماع است که محکومان را میپرورد؛ همچون قصابی که ذبیحش را میپرورد. کامو روی آمار مصرف الکل در فرانسه، سهم دولت در رواج آن و نقش مصرف الکل در انجام جرم دست میگذارد تا نشان دهد که خود دولت چه نقشی در شیوع جرم دارد؛ جرمی که دستگاه قانون بهشیوهای برگشتناپذیر آن را مجازات میکند و به زعم کامو تناقض حکم اعدام به همینجا برمیگردد: ما در صدور اعدام تصمیمی قاطع میگیریم که محکوم اصلاحناپذیر است، اما چطور و از چه جایگاهی میتوانیم چنین تصمیمی بگیریم وقتی هم قاضی هستیم و هم طرف معامله و هم ذینفع؟ ما آنقدر بیگناه نیستیم که شایستهی قضاوتی چنین قطعی دربارهی دیگری باشیم، و دقیقاً همین برخورداری از حق زیستن، که همگی در آن مشترکایم، است که میتواند به هر مجرمی امکان اصلاح دهد و گرفتن این حق، سلب آن امکان است.
این بیگناه نبودن، این مطلق نبودن ما میانمان پیوند برقرار میکند: همهی ما در گریز و دوری جستن از مرگ است که فرصت میجوییم و امکان مییابیم که شاید اصلاح شویم. رو در رویی با مرگ، نخواستن مرگ برای انسانها به زعم کامو موجب نوعی همبستگی است و «حکم مرگ تنها همبستگیِ انکارناپذیر انسانها را از بین میبرد: همبستگی در برابر مرگ؛ و نمیتوان به آن مشروعیت بخشید مگر از طریق اصل یا حقیقتی بالاتر از انسان.» (ص ۶۵) اینجاست که کامو به «مذهبی بودن» حکم مرگ (ص ۶۶) میرسد؛ حکمی که وقتی کسی به صدورش دست مییازد خود را در مقام خدایی نهاده است (صص ۷۰-۶۹).
اما حکومت در مقام خدایی چه میکند؟ «از سی سال پیش شمار جنایات حکومت بسیار بیش از جنایت فرد بوده است. از جنگهای جهانی و منطقهای دیگر حرف نمیزنم، هر چند خون نیز مثل الکل است یعنی مستیاش در طول زمان از گیراترین شرابها چیزی کم ندارد اما شمار افرادی که مستقیماً از سوی حکومتها به قتل رسیدهاند ابعادی نجومی بهخود گرفته است و گوی سبقت را از جنایات فردی ربوده است.» (ص ۷۰)
اما خدایان سرمست از خون که حکم میدهند، دیگر چونان تماشاچیان عامیِ اعدام یا مجریان بیمبالاتِ حکم نیستند که میان غثیان و لذت در نوسان باشند. «آنانی که بیشترین خونها را میریزند همانهایی هستند که گمان میکنند حق و منطق و تاریخ با آنهاست.» (ص ۷۱) کامو نتیجه میگیرد: «بنابراین چیزی که جامعه باید در برابر آن از خود دفاع کند نه فرد بلکه حکومت است.» چرا که قانون حکومت با خون نوشته شده است و جامعه را هم به خون میآلاید.
کامو در انتها لازم میبیند تذکر دهد و تأکید کند که مخالفتش با حکم اعدام از سر این نیست که قاتل را از مسئولیت بری میداند؛ او نه منکر مسئولیت مجرم است و نه آن را کوچک میشمارد. مسئله سلب مسئولیت از مجرم نیست، مسئله این است که ببینیم در مواجهه با قتل مسئولیت جامعه چیست؟ هر چه هست قساوت مجرم را نباید با «سلاخیِ تهوعآور» اعدام پاسخ داد که خود «توهینی است به جسم و کرامت انسان.» (ص ۷۶)
***
کامو در جایی مینوشت که امید داشت بر جامعه، دولت، مجلس، قضات و هیئتهای منصفه تأثیر بگذارد؛ کما اینکه در همین رساله هم حکایت میکند که چگونه یکی از نوشتههای پیشین او توجه رئیس جمهور را جلب کرده و موجبات عفو چند محکوم به مرگ را فراهم آورده بود. تلاش کامو ادامهی تکاپویی است که در قرن هجدهم آغاز شده بود و نهایت در سال ۱۹۸۱ به ثمر رسید و قانون لغو مجازات اعدام در فرانسه تصویب شد.
حال پرسش این است که نسبت ما با نوشتهی او چیست؟ ما در جایی زندگی میکنیم که حکومتی با ادعایی صراحتاً الهی حکم مرگ میدهد، و بر سر حقش برای صدور چنین احکامی در مورد طیف وسیعی از محکومان، که بیشترشان قتل هم نکردهاند، پای میفشرد. و حتی قاضیانش در کمال خونسردی به خانوادهی محکومان میگویند که باکی نیست اگر عزیزشان بیگناه اعدام شده باشد زیرا در این صورت «به بهشت میرود»!
به حکومتی دنیوی که اعدام میکند میتوان نهیب زد که مگر بر جای خدا نشستهای؟! به حکومتی که میگوید اصلاً خدا خواسته که مجری حکم او باشد چه میتوان گفت؟ به هیئت منصفه و جامعهای که دستکم در نظر معتقد به برابریِ انسانی است میتوان زنهار داد که با اعدام همبستگیِ انکارناپذیر انسانی را میگسلد و فرصت جبران به مجرم نمیدهد، به حاکم شرعی که شریعتش اساساً زن و مرد و دیندار و بیدین را برابر نمیداند چه میتوان گفت؟ چه محاجهای میشود کرد با او که میگوید اگر به خطا هم شما را بکشم در آن دنیا جبران میشود و به بهشت میروید؟ آخر جایی میتوان استدلال کرد «اعدام عبرتآموز نیست، پس اعدام نکن»، که ارعاب، و نه اصلاح یا حتی عبرت، تنها سلاح باقیمانده در دست حاکم نباشد. آیا در این جایی از تاریخ و جغرافیا که ما ایستادهایم شایسته و بایسته است که حالات بدنهای اعدامیان را بازگو کنیم که ترس با آنها چه میکند، وقتی هدف اصلیِ حاکم از نمایش اعدام برانگیختن همین ترس است؟ و آیا اصلاً گوش شنوایی یافت میشود اگر بگوییم که اعدام با همهی شناعتش کفایت ارعاب را نمیکند زیرا چنان که کامو یادآور میشود دامنه عواطف انسانی بسیار متنوع و وسیع است؟ شاید آری، شاید نه، شاید آری.
در سالهای اخیر، گفتار مقابله با اعدام در ایران هر چه بیشتر سرکوب شده انعکاس بیشتری یافته است؛ هر چه در حکومت کماثرتر بوده، گوشهای شنوای بیشتری در جامعه پیدا کرده و هر بار که حکومت با اعدام کسی به صورت کوشندگان لغو حکم اعدام هم سیلی زده، شناعت این حکم بیشتر نزد عموم جلوه کرده است. مثل هر خواست دیگری، و شاید بیش از بسیاری خواستها، طلب منع اعدام از سوی فعالان در قالب حکومت فعلی طلبی بیسرانجام مینماید: این بر دار کردن هم از جمله مقدساتی است که جمهوری اسلامی از همان روز اول موجودیت و ماهیت خود را به آن گره زده و حتی اگر از اعدام صدها مجرم مواد مخدر در سال کوتاه بیاید باز نمیخواهد از اصل اجرای حکم اعدام دست بکشد. از قول مصحف میگوید «و لکم فی القصاص حیات» و گویی اینجا حیات خودش را منظور میکند. پس شاید تا اینها هستند، اعدام هم باشد. و فردا روز هم هر دستگاهی بر کار باشد، حتی حکومتی دموکراتیک، مسئلهی باید و نباید حکم اعدام بر جا خواهد بود.
کامو در کنار بسیاری دیگران از پیش با ما سخن گفته است. میتوانیم به استدلالهایش بیندیشیم؛ شاید متقاعدکننده بود؛ شاید چیزی بر آنها افزودیم، شاید دیگرانی را همراه کردیم، و شاید وقتی بسیارانی، بیش از اکنون به زیانباربودن اعدام پی بردند، اجرای آن بسی سختتر از اکنون، و حتی شاید ناممکن شود.
کریم دواتگر
آلبر کامو
اعدام
مجازات
جمهوری اسلامی
https://www.aasoo.org/fa/articles/4623
by حمید بی آزار | 31.ژانویه 2024 | بیانیه
در پی اعدام محمد قبادلو و فرهاد سلیمی، دو زندانی سیاسی، بخشی از زندانیان سیاسی و عقیدتی در بند زنان زندان قزل الحصار اعلام کردند که « زنان زندانی برای زنده نگه داشتن نام اعدام شدگان و برای زنده ماندن صدها انسانی که در زندانهای جمهوری اسلامی در سراسر کشور در صف اعدامند، مقاومت خواهند کرد و روز پنجم بهمن ماه، اعتراض خود را با اعتصاب غذای دسته جمعی شان نشان خواهند داد».
پس از آن جمهوری اسلامی- قتل حکومتی دیگری را انجام داد؛ «محمد فرامرزی، محسن مظلوم، وفا آذربار و پژمان فاتحی، چهار زندانی سیاسی کرد» در بامداد دوشنبه ۹ بهمن، به جوخه های اعدام سپرده شدند!
و در پی این جنایت هولناک زندانیان زنان زندان اوین نیز در همراهی با اعلام اعتصاب غذای زندانیان سیاسی در زندان قزلحصار، اعلام کردند به این اعتصاب غذا می پیوندند؛ «همه زنان زندانی در زندان اوین در اعتراض به اعدام چهار زندانی سیاسی کُرد و توقف اعدام دهها زندانی دیگر، ضمن اعلام همبستگی با اعتصاب کنندگان زندان قزل حصار، امروز سه شنبه دهم بهمن ماه ۱۴۰۲ در اعتصاب غذا هستند.»
در پی فراگیری اعتصاب غذای زندانیان سیاسی در دو زندان بزرگ قزل الحصار و اوین، فعالین صنفی، مدنی و سیاسی داخل و خارج از کشور بطور گسترده با دفاع از جان همه کسانی که در صف حکم اعدام قرار دارند، اقدام به اعتراض نمودند. دهها حرکت اعتراضی میدانی در خارج از کشور بوقوع پیوست که از سازمانهای بین المللی و نهادهای حقوق بشری خواسته شد که در حمایت از مخالفین زندانی جمهوری اسلامی اقدام به محکومیت قانون اعدام نمایند.
شورای ملی تصمیم با تاکید بر حق حیات و حق آزادی عقیده و بیان همهی شهروندان، در مخالفت با قانون مجازات فعالان سیاسی، و احکام غیرانسانی اعدام بیزاری می جوید و خواهان اقدام جمعی مخالفین جمهوری اسلامی با چنین احکامی غیرقانونی و غیرانسانی می باشد.
ما در کنار همه گروههای سیاسی، سازمانهای مدنی و نهادهای صنفی تلاش خواهیم کرد تا با همگرایی بیشتر و در همراهی میدانی، و در مخالفت با جنایات جمهوری اسلامی به راهکارهای عملی مشترک دست یافته و از جوامع بین المللی خواستاریم که در رابطه با محکوم نمودن این احکام به حمایت از زندانیان سیاسی و مخالفین جمهوری اسلامی اقدام نمایند.
شورای ملی تصمیم
چهارشنبه ۱۱ بهمن ۱۴۰۲
۳۱ فوریه ۲۰۲۴
by حمید بی آزار | 31.ژانویه 2024 | بیانیه
از اعتصاب سراسری در اعتراض به اعدام ۴ زندانی سیاس
به نام نامی زن زندگی آزادی
هم میهنان گرامی
به دنبال فراخوان اعتصاب سراسری در اعتراض به اعدام ۴ جوان کرد هموطن، ما خانواده های دادخواه عضوکمیسیون دادخواهی شورای ملی تصمیم، همراه با دیگر اعضا ضمن همدردی و تسلیت به خانواده های این ۴ جوان که با شجاعت کم نظیر و به هنگام وداع با عزیزانشان با سری افراشته، جان شیفته را برای آزادی وطن فدا کردند، اعلام میکنیم.
با تشدید فعالیت های خود در راستای همبستگی بیشتر با دیگرخانواده های دادخواه برای احقاق حقوق پایمال شده آنان، به اقدامات میدانی خود از طریق همکاری با دیگر نهادهای مدنی، حقوق بشری در جای جای این جهان پهناور، همت کنیم.
ما بر این باوریم دورهی صدور بیانیه و پشتیبانی لفظی به پایان رسیده و برای مقابله جدی و توقف ماشین اعدام رژیم جهل و جنایت اسلامی، راهی جز همکاری تنگاتنگ تمام نیروهای باورمند به اعلامیه جهانی حقوق بشر و دموکراسی برای ایران و باورها و گرایش های ایدیولوژیک، راه دیگری باقی نمانده است. بنابراین در قدم نخست از همه اعضا و کمیسیون های شورای ملی تصمیم برای انجام فعالیت های موثر میدانی درخواست میکنیم، با ما همگام شده تا با استفاده از تمامی امکانات و ارتباطات خود با دیگر هموطنان بتوانیم به شکلی تاثیرگذار جنبش خفته مهسا را در خارج از ایران احیا کنیم.
چرا که برای مقابله با ترفند های تفرقه برانگیز وابستگان رژیم اسلامی در خارج، چاره ای جز غلبه برعوامل و بانیان این تفرقه نداریم. و این مهم از طریق همراهی و همکاری مشترک میسر است.
رضا برومند
سخنگوی کمیسیون دادخواهی شورای ملی تصمیم
۱۱ بهمن ۱۴۰۲
۳۱ ژانویه ۲۰۲۴
ی
