حکومت اسلامی ایران با سرمایهگذاری بر جنگطلبی و شبهنظامیان افراطی منطقه اقتصاد کشور را نابود و فقری فراگیر و کمبودی توانفرسا را به مردم ما تحمیل کرده است. رژیم شکستهای خفتبار خود با سرکوب، اعدام، زندان، تبعیض و دستگیریهای گسترده مردم ما پاسخ میدهد.
مردم آزاده ایران!
به حکومت اسلامی خامنهای اجازه ندهید کشور ما را در آتش جنگ فرقهای نابود کند. به حکومت اسلامی خامنهای اجازه ندهید لقمهی دهان و داروی کودکان و حقوق بازنشستگان ما که این کشور را با صرف جوانی خود ساختند، در آتش جنگی بیمعنی به آتش بکشد.
کارنامه رژیم اسلامی سیاه و جنایتبار است: دستکم ۳۰۰ نفر در هفت ماه گذشته در ایران اعدام کرده است که آخرین آنها زندهیادان کامران شیخه و رضا رسايی بودند. دهها حکم اعدام نیز صادر کرده است.
در ماههای اخیر صدها نفر از مبارزان جنبش «زن، زندگی، آزادی»، زنان مخالف حجاب اجباری، پیروان ادیان دیگر را دستگیر کرده است.
مردم آزاده ایران!
شوراهای تصمیم محلات، شوراهای تصمیم محل کار، شوراهای تصمیم محل تحصیل، شوراهای تصمیم روستا و شوراهای تصمیم شهرهای خود را تشکیل دهید. در این شوراها فعالیت خود علیه گسترش جنگ، علیه اعدام و تبعیض را در هماهنگی با یکدیگر در محلهای کار و زندگی، سازمان دهید. اگر به حکومت اسلامی فرصت دهید میهن عزیز ما را در پای حزب الله لبنان، حماس و حوثیها به آتش میکشد. با فریادهای ضد جنگ و همبستگی ملی، خامنهای و همدستان داخلی و خارجی او را لگام بزنید.
ترور اسماعیل هنیه، اوج بیکفایتی و عیار رجزخوانی رژیم تمامیتخواه
دیدار هنیه با خامنهای، حدود چهارده ساعت پیش از ترور هنیه
در ساعت ۱:۳۷ بامداد ۱۰ مرداد ۱۴۰۳ به وقت ایران (۳۱ ژوئیه ۲۰۲۴)، تروریستی بینالمللی که به مهمانی یک دولت تروریستی رفته بود ترور شد.
اسماعیل هنیه، رئیس دفتر سیاسی و یکی از رهبران حماس، که خود سازماندهنده دهها حملات تروریستی، از آن میان حمله تحریکآمیز «عملیات طوفان الاقصی» بود، برای هماهنگی بیشتر در ناآرامیهای منطقه و دریافت سلاح و پول بیشتر از سفره مردم زیر خط فقر ایران، به دستبوسی خامنهای رفته بود، کشته شد. در این رابطه خامنهای و سپاه برای جبران این سرشکستگی وعده انتقام سخت با حمله به اسرائیل، حامیان منطقهای و جهانی آن دادهاند.
شورای ملی تصمیم نگران تشدید وخامت و جنگ در منطقه است. ما همانگونه که بارها گفتهایم، خواهان همزیستی مسالمتآمیز و به رسمیت شناختن متقابل دو دولت اسرائیل و فلسطین و کوتاه شدن دست دیگر دولتها و سازمانهای تروریستی و جنگافروز در امور این دو دولت هستیم. تشکیل و به رسمیت شناختن دولت فلسطین وظیفه سازمان ملل است نه حکومت اسلامی ایران و سپاه همانگونه که مردم ایران در تظاهرات شعار میدهند: «نه غزه، نه لبنان – جانم فدای ایران».
شورای ملی تصمیم هرگونه عملیات تحریکآمیز در جهت گستردهتر کردن جنگ در خاور میانه از سوی دولت اسرائیل، حکومت اسلامی ایران، حزب الله لبنان، حماس، حوثیها و دیگر شبهنظامیان وابسته به حکومت ایران را شدیداً محکوم میکند و خواهان آتشبس فوری در منطقه است.
اما، ما مردم ایران باید به نیروی خود متکی باشیم. تضمینی برای جلوگیری از حماقتهای حکومت اسلامی نیست. با تمام توان و ابتکارها، مخالفت خود را با جنگ و گسترش آن نشان دهیم.
مردم آزاده ایران!
شوراهای تصمیم محلات، شوراهای تصمیم محل کار، شوراهای تصمیم محل تحصیل، شوراهای تصمیم روستا و شوراهای تصمیم شهرهای خود را تشکیل دهید. این شوراها میتوانند عملیات لازم در مبارزه برای گذار از حکومت اسلامی را مدیریت کنند؛ بحرانهای محلی را حل کنند و اداره امور را در هماهنگی با یکدیگر در دست گیرند.
نه به جمهوری اسلامی ایران، نه به جنگ،
آری به حکومت دموکراتیک و سکولار مبتنی بر حقوق بشر، آری به صلح و همزیستی مسالمتآمیز
دولت آلمان مرکز اسلامی هامبورگ که به «مسجد امام علی» یا «مسجد آبی» نیز معروف است و سازمانهای مختلف زیرمجموعه آن را به دلیل« ترویج ایدئولوژی رهبری ایران» و «ترویج ایدئولوژی اسلام گرای افراطی در آلمان و حمایت از حزب الله» لبنان ممنوع کرد. مرکز اسلامی هامبورگ همچنین به گسترش یهودستیزی متهم شده است. هانا نویمان، نماینده پارلمان اروپا و عضو فراکسیون سبزها در حساب کاربری ایکس خود با اعلام تعطیلی این مرکز، آن را «محل انتشار لفاظیهای وحشیانه سپاه پاسداران» نامید.
این تصمیم در پی یورش پلیس به ۵۳ مکان مربوط به این سازمان در شهرهای مختلف آلمان در روز چهارشنبه ۲۴ ژوئیه (۳ مرداد ۱۴۰۳) اتخاذ شد. اموال این مرکز و تمامی دفاتر وابسته به آن نیز مصادره خواهد شد. در نتیجه این تصمیم، چهار مسجد شیعیان در آلمان بسته خواهد شد.
حکومت اسلامی ایران که فعالیت هیچ دین و مذهبی را در ایران بر نمیتابد، از دموکراسی، رعایت حقوق بشر و آزادی مذاهب در کشورهای دموکرات و لیبرال در جهت تبلیغ و ترویج ایدئولوژی افراطگرای اسلامی، گسترش جنگ، خشونت و تروریسم، و مبارزه با دموکراسی و بنیانهای حقوق بشر و ارعاب و ترور مخالفان سیاسی خود استفاده میکند.
شورای ملی تصمیم، تعطیلی مراکز اسلامی جمهوری اسلامی را یک گام مهم اما، دیرهنگام و ناکافی میداند. کشورهای دموکرات و لیبرال نباید به حکومت اسلامی ایران و حامیان افراطگرای اسلامی آن اجازه دهند از ارزشهایی چون حقوق بشر و آزادی بیان، آزادی عقیده و آزادی مذهب و ادیان سوءاستفاده و بهرهبرداری کنند و در کشورهای گوناگون نفرتپراکنی کنند، تروریسم و افراطگرائی را ترویج نمایند.
در روزهای اخیر ( اول مرداد) ترکمن صحرا یکی از مردان تاثیرگذار خود در عرصه فرهنگ و سیاست «آنامحمد بیات» را از دست داد و جامعه فرهنگی و روشنفکری ترکمن در ماتم و عزای سنگینی نشست. آنامحمد بیات متولد 1341 از روستای دوزالوم از توابع گنبد کاووس بود که در عمر کوتاه خود خدمات بسیاری برای ترکمنهای ایران داشت. او یکی از بانیان اولین نشریه رسمی ترکمن های ایران با اسم صحرا و مدیر مسئولی دکتر عبدالرحمن دیه جی از مشاوران اتنیکی شورای تصمیم بود که بیش از بیست سال هر هفته مهمان خانه های ترکمنها می شد و در دستان منتظر آنان قرار می گرفت. آنامحمد بیات در عرصه سیاست ترکمن صحرا نیز نامی شناخته شده و تاثیر گذار بود. وی یکی از اعضای برجسته جمع یاشولیهای گنبدکاووس ( بزرگان و ریش سفیدان) بود که در انتخاباتها و مسائل اجتماعی و سیاسی بین ترکمنها هماهنگی ایجاد می کردند.
آنامحمد بیات در عین حال به شکلی آزاد به کار خبرنگاری می پرداخت و به عنوان یکی از پیشکسوتان عرصه خبرنگاری ترکمن صحرا شناخته می شد. از خصوصیات متمایز و بارز وی صراحت بیان و جسارت و شهامت انتقاد و طرح مشکلات و کمبودهای ترکمنها و مظلومیتهای آن مردم بود. چنان که هراز گاه پایش به دادگاه و مجازات کشیده می شد و همواره از سوی نهادهای امنیتی تحت کنترل و تهدید قرار می گرفت. در کنار آنها فرزند پرستارش «آتلان بیات» نیز به خاطر نوشته های اینتساگرامی اش از کار اخراج شد. فرزند دیگر وی با نام «دایان» در پی حادثه ای ناروا چند سالی را در حبس گذراند و تمام اینها زندگی استرسآمیز و مشقت باری را برای آنامحمد بیات ببار آورد که نتیجه اش بیماری ناعلاج سرطان معده بود که در مدتی کوتاه به عمر پر فراز و نشیب وی پایان داد و نه تنها خانواده اش که کل مردم ترکمن صحرا را در داغ و ماتم نشاند. ماهنامه « ترکمن دیار» در ترکمن صحرا آخرین شماره خود به وی اختصاص داده است.
یکشنبه 7 مرداد 1403 روز هفتم این خبرنگار پیشکسوت و بزرگمرد عرصه سیاست و فرهنگ ترکمن بود که یاد و خاطره اش هرگز از ذهن ترکمنها زدوده نخواهد شد. یادش گرامی باد.
شورای ملی تصمیم، ضمن گرامیداشت خاطرهی زنده یاد «آنامحمد بیات» درگذشت او را به مردم ایران، ترکمنهای ایران، دوستان و خانوادهی محترم او، صمیمانه تسلیت میگوید.
محمد حبیبی، معلم و سخنگوی کانون صنفی معلمان تهران، از محکومیت خود به زندان به دلیل اعتراض به مسمومیتهای سریالی دانشآموزان دختر در ایران خبر داد.
حبیبی روز دوشنبه در حساب خود در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «در پروندهای که در اعتراض به مسمومیتهای سریالی دانشآموزان تشکیل شده بود، به شش ماه و یک روز حبس تعزیری محکوم شدم.»
او تاکید کرد: «همانطور که در دادگاه گفتم، دفاع از حقوق دانشآموزان یکی از وظایف اصلی هر فعال صنفی معلم است.»
بر اساس تصویر حکمی که حبیبی منتشر کرده، شعبه دوم دادگاه انقلاب شهرستان شهریار او را از جمله به دلیل اظهارنظرهایش در فضای مجازی به «تبلیغ علیه نظام» متهم کرده است.
محمد حبیبی فعال صنفی چهل و پنج ساله، پیش از این نیز در اسفندماه ۹۶ ، اردیبهشت ۹۷ و فروردین ۱۴۰۱ بهخاطر فعالیتهای صنفی بازداشت شده و مدتها زندانی شده بود.
او بر اساس احضاریه دادگاه انقلاب، روز ۲۰ دی ۱۴۰۲ در شعبه دوم دادگاه انقلاب شهریار به «اتهام اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور» محاکمه شد.
به نوشته شورای تشکلهای صنفی فرهنگیان، پرونده تشکیل شده برای محمد حبیبی مربوط به بازداشت این فعال صنفی در ۱۶ فروردین سال گذشته بود و اتهامات مطرح شده در این پرونده مربوط به «تجمع ۱۶ اسفند ماه ۱۴۰۱ معلمان در اعتراض به مسمومیتهای سریالی دانشآموزان مدارس دخترانه» بوده است.
تشدید فشارها بر معلمان و فرهنگیان در حالی است که دهها معلم طی یک سال گذشته بازداشت، احضار و شماری از معلمان نیز به خاطر فعالیتهای صنفی زندانی شدهاند.
مسمومیتهای مشکوک و با منشأ نامعلوم در مدارس اغلب دخترانه در بسیاری از شهرهای ایران از ماه آذر ۱۴۰۱ در بحبوحه اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» در کشور آغاز شد و تا چندین ماه هم ادامه پیدا کرد.
گستره این رخدادها و عدم واکنش سریع نیروهای امنیتی و ضد و نقیض بودن اظهارات برخی مقامات جمهوری اسلامی به گمانهزنیها درباره احتمال دست داشتن عواملی نزدیک به حکومت ایران در این رخدادها دامن زد.
مقامات جمهوری اسلامی ضمن انکار رابطه این مسمومیتها با حملههای گازی اظهار نظرهای متفاوتی در این باره داشتهاند.
