شورای ملی تصمیم  همراه و همگام با مردم آگاه ایران، برای تحقق خواسته‌های زیر تلاش و مبارزه می‌کند. 1- گذار کامل از جمهوری اسلامی با تکیه به جنبش‌های اعتراضی مردم، گذار خشونت پرهیز با حفظ حق دفاع مشروع. 2 – حفظ تمامیت ارضی کشور با تاکید بر نظام غیرمتمرکز . 3- جدایی دین از حکومت. 4 – فراخوان عمومی برای تشکیل مجلس مؤسسان. 5 – تلاش برای برپایی نظامی دموکراتیک و انتخابی  تعیین نوع حکومت با آرای مردم. 6 –  اجرای کامل اعلامیه‌ی جهانی حقوق بشر و میثاق‌های وابسته به آن، با تاکید بر رفع هرگونه تبعیض علیه زنان و برابری جنسیتی در تمام عرصه های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، خانوادگی و مشارکت زنان در مدیریت جامعه، و نیز تاکید بر حفظ محیط زیست

پیج جدید شورای ملی تصمیم در فیسبوک

پیج جدید و رسمی شورای ملی تصمیم در فیسبوک
از این به بعد خبرها و بیانیه‌ها رو اینجا دنبال کنید.

یوتیوب جدید شورای ملی تصمیم 

پروفایل قدیمی شورای ملی تصمیم در فیسبوک

پروفایل قدیم شورای ملی تصمیم
به زودی بسته میشه، لطفاً به پیج جدید و رسمی شورای ملی تصمیم در 
خبرها و بیانیه‌ها رو اینجا دنبال کنید.

یوتیوب قدیم شورای ملی تصمیم

گلوله‌ای که نرسید

جای گلوله‌ای

در تنم درد می‌کند؛

گلوله‌ای

که هرگز شلیک نشد

و هرگز

به من نرسید.

عجیب است…

بعضی زخم‌ها

پیش از آن‌که خون بریزند،

در جان آدم

دهان باز می‌کنند.

من سال‌هاست

جای زخمی را لمس می‌کنم

که هیچ گلوله‌ای

به آن نخورده است.

شاید بدن

حافظه‌ی ترس است؛

حافظه‌ی مرگ‌هایی

که از کنارمان گذشتند

و نایستادند؛

اما صدای شلیک‌شان

هنوز

جایی میان استخوان‌هایم

پیر می‌شود.

من از گلوله‌ای درد می‌کشم

که به تنم نرسید؛

از مرگی

که اتفاق نیفتاد،

اما یک‌بار

در خیال من

مردم.

بعضی زخم‌ها

نه جای گلوله دارند،

نه خون؛

فقط شب‌ها

بی‌صدا

درد می‌کنند.

زخمِ «اگر»ها هستند:

اگر می‌رسید…

اگر شلیک می‌شد…

اگر آن روز

یک قدم دیرتر برمی‌داشتم…

و چه سنگین است

زندگی کردن

با آینده‌ای

که می‌توانست مال تو باشد

و دیگر

هرگز نخواهد بود.

گلوله

به تنم شلیک نشد؛

به فردایم شلیک شد.

به دست‌هایی

که می‌توانستند

کسی را در آغوش بگیرند؛

به چشم‌هایی

که هنوز

قرار بود

صبح‌های بسیاری را ببینند؛

به روزهایی

که هنوز نیامده بودند

و ناگهان،

بی‌آن‌که متولد شوند،

مردند.

حالا

من مانده‌ام

و صدای گلوله‌ای

که هرگز نرسید؛

صدایی

که سال‌هاست

در من

شلیک می‌شود.

و شاید

دردناک‌ترین مرگ

همین باشد:

این‌که آدم

زنده بماند،

اما هر شب

برای زندگی‌ای سوگواری کند

که می‌توانست

زندگیِ او باشد.

م.معمارنژاد

برای انتشار در شبکه های اجتماعی

0 Comments

0 Comments

تماس با شورای ملی تصمیم

11 + 10 =

مقالات بیشتر از این نویسنده را می‌توانید با کلیک روی نام ایشان مشاهده کنید.

تازه ترین

ریشه را زنده نگه دار.…

ریشه را زنده نگه دار.…

بهار خودش میاد، فقط نباید وقتی رسید، با یه درخت خشک روبه‌رو بشه. هفت سالم بود که اون زمستون اومد. روستای نقاش، نزدیک آوَج. برفی بارید که پیرهای روستا هم یادشون نمی‌اومد مثلش رو دیده باشن. سه روز و سه شب بارید. روز چهارم که آسمون باز شد، جادهٔ روستا به آوَج زیر برف گم...

از سوفی شول تا نیکا شاکرمی…

از سوفی شول تا نیکا شاکرمی…

از سوفی شول تا نیکا شاکرمی، محمود معمارنژاد دو دختر، دو دیکتاتوری، یک حافظه مقدمه؛ خانواده‌ای در برابر حکومت در تاریخ دیکتاتوری‌ها، گاهی یک خانواده به نمادی بزرگ‌تر از خود تبدیل می‌شود؛ خانواده‌ای که حکومت می‌کوشد صدای یکی از اعضایش را خاموش کند، اما با سرکوب او، نامش...

وقتی فرزندان آموزگار ما میشوند…

وقتی فرزندان آموزگار ما میشوند…

وقتی فرزندان آموزگار ما میشوند م.م 22 خرداد 1405 https://www.facebook.com/share/p/1Jh9Zj1AGK/وقتی فرزندان آموزگار ما می‌شوند.سال‌ها پیش، روزی که خبر حملات یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ را شنیدم، از محل کار به خانه برگشتم. تمام روز از خبرها بی‌اطلاع بودم. تلویزیون را روشن کردم و...