بیانیه شورای ملی تصمیم در باره تعلیق آتش، فریبکاری حاکمیت و فراخوان برای بیداری و سازماندهی ملی
هممیهنان، آزادگان و نیروهای تحولخواه!
ایران در یکی از حساسترین پیچهای تاریخی خود قرار دارد. آنچه امروز از سوی رژیم به عنوان «پیروزی عظیم» و از سوی دیگران به عنوان «معامله اسلامآباد» فروخته میشود، تنها یک «تعلیق آتش» اضطراری است. حاکمیتی که مدعی اقتدار بود، امروز تحت فشار تهدیدهای ویرانگر و برای فرار از فروپاشی، از تمام خط قرمزهای خود عقبنشینی کرده و عملاً مدیریت استراتژیک میهن را به حراج گذاشته است.
شورای ملی تصمیم به صراحت اعلام میدارد:
۱. صلح واقعی در اتاقهای دربسته ساخته نمیشود: صلح پایدار نه با امضای ترامپ و نه با عقبنشینی ذلیلانه رژیم، بلکه تنها با بازگشت قدرت به دست صاحبان اصلی آن یعنی مردم ایران محقق میشود. توافقی که پشت سر ملت و برای بقای یک هسته قدرتِ بیاعتبار بسته شود، فاقد مشروعیت ملی است.
۲. افشای فریب رسانهای: در حالی که مزدوران رسانهای با برچسبهایی چون «خیانت» و «خنجر از پشت» سعی در ارعاب شما دارند، ما تأکید میکنیم که خنجر واقعی را کسانی بر پیکر ایران زدند که زیرساختهای کشور را خرج ماجراجوییهای هستهای و منطقهای کردند و اکنون کشور را در برابر حملات بیدفاع رها نمودهاند.
۳. حق طبیعی سازماندهی در داخل: ما بر حق سلبناپذیر جامعه برای ایجاد «شوراهای محلات، کار، زندگی و تحصیل» تأکید میکنیم. هدف این شوراها در این مرحله، همبستگی مدنی، امدادرسانی اجتماعی و مدیریت زیست روزمره در شرایط بحرانی است. ما از شما میخواهیم در قالب هستههای کوچک و مورد اعتماد، پیوندهای اجتماعی خود را تقویت کنید. قدرت ما در «آگاهی» و «تکثیر هستههای نامرئی» است.
۴. وظایف مبارزان و انقلابیون خارج از کشور: شورای ملی تصمیم، نیروهای خارج از کشور را موظف میداند که در این دو هفته سرنوشتساز، بازوی توانمندِ جبهه داخلی باشند:
دیپلماسی انقلابی: افشای ماهیتِ لرزانِ رژیم در مجامع بینالمللی و مشروط کردن هرگونه مذاکره جهانی به «توقف فوری اعدامها» و «آزادی زندانیان سیاسی».
جنگ روایتها: درهمشکستن پروپاگاندای مزدوران رسانهای نظام و تبیینِ جایگزینِ (آلترناتیو) دموکراتیک برای افکار عمومی جهان.
پشتیبانی لجستیک: تلاش برای تأمین ابزارهای ارتباطی امن و اینترنت آزاد جهت تسهیل شبکهسازی هستههای داخل کشور.
۵. هشدار نسبت به سرکوب داخلی: هوشیار باشید! اجازه ندهید حکومت از این فرصتِ تعلیق برای اعدام فرزندان ما، تصفیهحسابهای سیاسی و تثبیت استبداد تحت پوشش «وضعیت جنگی» استفاده کند. صدای زندانیان سیاسی باید در این سکوتِ موقت، بلندتر از همیشه شنیده شود.
ملت شریف ایران! ایرانِ فردا، نه در جبهههای ویرانگر جنگ و نه در معاملههای پشت پرده، که در پیوند دستان ما در کوچهها، دانشگاهها، کارخانهها و خیابانها ساخته میشود. با هوشیاری و حفظ امنیت خود، برای روزهای سرنوشتساز پیشرو آماده باشیم.
زنده باد ایران برقرار باد قدرت مردم
شورای ملی تصمیم ۱۹ فروردین ۱۴۰۵
توصیه حفاظتی: فعالان داخل کشور، سازماندهی را به صورت هستههای کوچک و با رعایت کامل اصول امنیت دیجیتال پیش ببرید. در این مرحله، «پایداریِ شبکه» بر «نمودِ خیابانی» اولویت دارد. از تلههای امنیتی و تحریکات عوامل نفوذی بپرهیزید.
ما نه جنگطلبیم و نه متوهم که فکر کنیم با بیانیه جلوی موشک را میگیریم. اما اجازه نمیدهیم جنایات رژیم در پشت نقاب “دفاع مقدس” پنهان شود. اگر رژیم کشور را به سوی جنگ برده است، مسئولیت ما نه سکوت است و نه تشویق؛ بلکه آمادهباش ملی برای بازپسگیری ایران در لحظه ضعفِ ساختار قدرت است. راهِ قطع جنایات، نه صرفاً بمباران خارجی، بلکه تبدیلِ “بحرانِ جنگ” به “فرصتِ رهایی” از طریق سازماندهی اجتماعی است.
ما نه جنگطلبیم و نه متوهم که فکر کنیم با بیانیه جلوی موشک را میگیریم. اما اجازه نمیدهیم جنایات رژیم در پشت نقاب “دفاع مقدس” پنهان شود. اگر رژیم کشور را به سوی جنگ برده است، مسئولیت ما نه سکوت است و نه تشویق؛ بلکه آمادهباش ملی برای بازپسگیری ایران در لحظه ضعفِ ساختار قدرت است. راهِ قطع جنایات، نه صرفاً بمباران خارجی، بلکه تبدیلِ “بحرانِ جنگ” به “فرصتِ رهایی” از طریق سازماندهی اجتماعی است.
نوشته مهدوی فر درپاسخ به بانوی پرستار درباره ترس از جنگ
من این مطالب را در پاسخ یک بانوی پرستار از تهران که بابت این جنگ و اتفاقات پیشرو ابراز ترس و ناامیدی میکرد، نوشتم ولی ترجیح دادم در کانالم منتشر کنم تا شما نیز بخوانید:
نکته اول اینکه اگر شما در منطقهای هستید که ارتش آمریکا و اسرائیل اعلام خطر کردهاند، حتما برای مدتی موقت محل سکونت خود را ترک کنید و به مناطق کاملا امن بروید و اما در بارهی سایر مطالب؛
جمهوری اسلامی یک سرطان بدخیم است. الان وارد مرحله جراحی شدهایم.
ما ایرانیان در زمان درست برای درمان اقدام نکردیم. بیشتر ما ایرانیان از خودمان سلب مسئولیت کردیم.
وقتی کسی اعتراض کرد او را تنها گذاشتیم. وقتی زندان رفت او را و خانواده او را تنها گذاشتیم. وقتی به خاطر اتهامات واهی به اعدام محکوم شد، با او و با خانوادهی او احساس همدردی نکردیم. وقتی هر روز فقیرتر میشدیم به خاطر ترس اعتراض نکردیم. وقتی هوای شهرها آلوده میشد وقتی پولهای نفت ما صرف کارهای تروریستی میشد، وقتی درصد قابل توجهی از بودجه مملکت صرف نهادهای مذهبی میشد، اعتراض نکردیم. ترسیدیم ترسیدیم و ترسیدیم.
ترس برادر مرگ است.
یکبار برای همیشه باید نترسیم. باید بایستیم. باید بدانیم در باره خانه خودمان اگر خودمان تصمیم نگیریم، دیگران تصمیم خواهند گرفت.
ما اگر چهل سال پیش، یا سی سال پیش، یا بیست سال پیش، یا ده سال پیش یا پنج سال پیش به وظیفه خودمان عمل کرده بودیم امروز نیازی به کمک ترامپ و نتانیاهو نداشتیم.
ما این روزها در شرایطی قرار داشتیم که بدون کمک خارجی نمیتوانستیم این طلسم را بشکنیم. بدون کمک خارجی نمیتوانستیم خامنهای را از میان برداریم. او یک دشمن بسیار نانجیب بود. الان اینها ضعیف شدهاند.
ما با دقت شرایط را رصد میکنیم. ناامید نیستیم. ما هیچوقت ناامید نمیشویم. ما مانند کشور ژاپن و کشور آلمان بعد از این جنگ به وظیفه خود عمل خواهیم کرد. بیتفاوت نخواهیم بود. همهی ما در سازندگی کشور همکاری خواهیم کرد.
ما آینده درخشانی خواهیم داشت. آیندهای که خودمان به دست خودمان خواهیم ساخت.
یادم میآید هشت سال پیش یک زندانی در زندان دستگرد اصفهان از من پرسید، آینده را چگونه پیشبینی میکنی، در پاسخ به او گفتم، ما آینده را پیشبینی نمیکنیم، آینده را میسازیم.
