دکتر عبدالرحمان دیه جی: این نوشته در پاسخ به کسانی است که در ترکیه مردم انقلابی ایران را به تاثیر از آمریکا و اسرائیل متهم می کنند و با تبلیغات خود اهالی ترک را از روزی می ترسانند که آمریکا این بلا را سر ترکیه بیاورد و اوضاع کشور را به هم بریزد. بدین ترتیب دولت ترکیه را به حمایت از رژیم ایران تشویق می کنند. در این نوشته مقایسه ای انجام شده بین وضعیت سیاسی و اقتصادی ترکیه و ایران. به ترکها امیدواری داده می شود که نترسید، تهدیدی برای ترکیه وجود ندارد. اوضاع این دو کشور کاملا متفاوت است.

فکر نکن بعد از ایران نوبت ترکیه می‌رسد؛ بیهوده نترس برادر!
در ایران، یک رهبر دینی وجود دارد که تغییرناپذیر است، با رأی مردم انتخاب نمی‌شود و تا پایان عمر در قدرت می‌ماند. اما در ترکیه، رئیس‌جمهور با رأی مردم و برای مدت معین انتخاب می‌شود؛ یعنی فردی که در رأس کشور قرار دارد، قابل تغییر است. در ایران، اختیارات رئیس‌جمهور بسیار محدود است و قدرت واقعی در دست رهبر دینی، خامنه‌ای، قرار دارد.
در ترکیه، از اسلام‌گرا تا سوسیالیست، از کمونیست تا جمهوری‌خواه، از راست‌گرا تا چپ‌گرا، همه دیدگاه‌ها می‌توانند در میدان انتخابات با یکدیگر رقابت کنند.
فکر نکن بعد از ایران نوبت ترکیه می‌رسد؛ بیهوده نترس برادر!» اما در ایران تنها به جریان‌های اسلام‌گرای همسو با نظام اجازه فعالیت داده می‌شود. تازه مردم حتی از میان همان‌ها هم نمی‌توانند آزادانه هر که را می‌خواهند انتخاب کنند؛ اراده مردم اغلب نادیده گرفته می‌شود. در نهایت، کسی به قدرت می‌رسد که رهبر دینی به او رضایت داده باشد.
در ترکیه، با وجود همه مشکلات، حقوق یک کارگر ۱۰۰ دلار نیست. اما در ایران وضعیت همین است — آن هم اگر به شرطی که کاری پیدا کنی.
ایران با وجود برخورداری از طبیعتی فوق‌العاده غنی، مردمی فقیر دارد. زیرا هر سال میلیاردها دلار به سوریه، لبنان، افغانستان و آفریقا برای گروه‌های شبه‌نظامی فرقه‌گرا و افراطی مذهبی هزینه می‌شود.
در ایران، در حالی که آخوندها دختران جوان را به جرم «نمایان بودن مو» مجازات می‌کنند، برای خودشان عقد موقت نامحدود را مشروع می‌دانند. یعنی به جای منع فحشا، آن را در پوششی دینی قرار داده و حلال جلوه می‌دهند.
و از همه مهم‌تر: رژیم ایران در سال‌های اخیر با ظلمهایی که بر مردم روا داشته و سیل خونهایی که از بی گناهان ریخته، مردم را به جایی رسانده که مجبور می شوند از کشورهای بیگانه طلب کمک کنند. جمهوری اسلامی غرور ملی مردم را لگدمال کرده است. حال آنکه در ترکیه، میهن‌دوستی و ملی‌گرایی‌ای نیرومند، ریشه‌دار و طبیعی وجود دارد که هیچ قدرت خارجی به‌راحتی نمی‌تواند آن را در هم بشکند. این را پیش‌تر در چاناک‌قلعه هم دیده‌اند.
با وجود همه این‌ها، آیا هنوز هم از این رژیمی که در ایران زندگی را بر ترک و فارس، مسلمان و غیرمسلمان تنگ کرده است، حمایت خواهی کرد؟
آیا باز هم خواهی گفت «این مردم تحت تأثیر آمریکا و اسرائیل هستند»؟
از واقعیت‌ها بسیار دوری، برادر. راه را اشتباه می‌روی. بشار اسد هر که باشد، رژیم ایران نیز همان است. سرنوشتشان نیز یکی است.
پروفسور دکتر عبدالرحمن دِیه جی