موازنه قدرت در عصر پهپادها؛ چرا رئال‌پولیتیک کلید فهم بازی ترامپ است؟

مقدمه: عبور از پروپاگاندا

در حالی که بوق‌های تبلیغاتی نظام و تحلیل‌گران همسوبا آن، جنگ اخیر و استفاده از پهپادها را پیروزی «اقتصاد جنگی» ایران بر تسلیحات گران‌قیمت غربی می‌نامند، حقیقت رئال‌پولیتیک چیز دیگری است. پهپاد برای رژیم صرفاً یک ابزار نظامی نیست؛ بلکه ستون فقرات «سرکوب هوشمند» داخلی است. از شناسایی خانه‌به‌خانه معترضین تا کنترل آسمان شهرها، رژیم از تکنولوژی برای صفر کردن شانس موفقیت اعتراضات میدانی استفاده کرده است.

تحلیل رفتار ترامپ: معامله با “واقعیت مزاحم”

ادعای مذاکره در پاکستان و مهلت ۵ روزه ترامپ، محصول نگاه تجاری و واقع‌گرایانه اوست. ترامپ به دنبال «نتیجه نقد» است. او می‌داند اپوزیسیون قدرت اجرایی برای توقف غنی‌سازی یا باز کردن تنگه هرمز را (فعلاً) ندارد. لذا او با رژیم مذاکره می‌کند تا آن‌ها را خلع سلاح کند، نه به این دلیل که آن‌ها را به رسمیت می‌شناسد. این مهلت ۵ روزه، توقف هوشمندانه برای گرفتن امتیاز است، در حالی که فشار بر گلوگاه‌های نظامی همچنان ادامه دارد.

نکته حیاتی: این مذاکره یک گفتگو در خلأ نیست. گزارش‌های استقرار نیروهای ویژه آمریکایی برای تسخیر سرزمینی جزایر استراتژیک (تنب کوچک، تنب بزرگ و ابوموسی) نشان‌دهنده استراتژی «چماق و هویج» ترامپ است. او نیروهای خود را گسیل کرده تا به رژیم بفهماند: «اگر در این ۵ روز توافق نهایی (شامل خلع سلاح کامل) صورت نگیرد، مرحله‌ی بعدی نه فقط بمباران، بلکه اشغال سرزمینی نقاط کلیدی خلیج فارس خواهد بود.» این یعنی ترامپ برای پایان دادن به غائله، منتظر اجازه کسی نمی‌ماند.

استراتژی ما: تولید قدرت در برابر قدرت

رئال‌پولیتیک به ما حکم می‌کند که بدانیم دنیا به «لبخند» یا «مظلومیت» ما جایزه نمی‌دهد. دنیا با «قدرت» حرف می‌زند.

• اگر رژیم با پهپاد سرکوب می‌کند، ما باید بر لزوم فلج کردن این ماشین سرکوب توسط فشارهای بین‌المللی تاکید کنیم.
• اگر ترامپ با رژیم می‌نشیند، ما باید بتوانیم نشان دهیم که هزینه این معامله، بی‌ثباتی دائمی منطقه است.

نتیجه‌گیری

ما نباید نگران مذاکره ترامپ باشیم؛ ما باید نگران «بی‌عملی» خودمان باشیم. رژیم در موضع ضعف مطلق (شکست نظامی و فروپاشی بانکی) پای میز رفته است. وظیفه شورای ملی تصمیم در این مقطع، نه انتظار برای معجزه، بلکه سازماندهی نحله‌های مختلف برای ارائه یک «آلترناتیو مقتدر» است که بتواند جایگزین این واقعیت مزاحم شود.

حمید بی آزار 5 فروردین 1405