1

اتحاد، گذر از خودمحوری و پیروی از عقل جمعی، لازمه پیروزی است.

ایدا رضائیان

با فروتنی سر تعظیم فرود می‌آورم در برابر زنان و مردانی که در دل ایران و در آن‌سوی مرزها، بی‌وقفه برای آزادی می‌کوشند.

بار دیگر، آن درصد اندکی از مردم آگاه، دلیر و بی‌ادعا برخاسته‌اند؛ همان‌ها که همواره در بزنگاه‌های تاریخی، بی‌چشم‌داشت، در برابر تاریکی ایستاده‌اند. امروز نیز، سلاحشان نه زور است و نه فریب، بلکه نیرویی‌ست به نام خِرَد.

به این انسان‌های نیک‌سرشت، که در گمنامی، ستون‌های آینده‌ای آزاد را می‌سازند، تنها می‌توان گفت: سپاس، و این چند واژه ناقابل، هدیه‌ای‌ست از دل.

اما راه هنوز به پایان نرسیده. پیروزی نزدیک است، اگر در مسیر، گرفتار خودبینی و توهم «راه‌حل فردی» نشویم. آنچه ما را از گذشته‌های تاریک می‌رهاند، نه فرد منجی، بلکه باور به توان جمعی و تصمیم‌سازی شفاف، آزاد و دموکراتیک است.

باید بر پایه‌ی گفت‌وگو، مشارکت و اعتماد متقابل، کشوری ساخت که همه در آن دیده شوند. تنها راه ماندگار، همین است: نه بازتولید دیکتاتوری، بلکه زایش یک جامعه آزاد بر پایه‌ی خِرَد جمعی.

با امید،  یکی از بسیارانی که به روشنایی ایمان دارد.