جمهوری اسلامی بشارت دهنده و پیام‌آورِ نومیدی، یأس، اندوه، عزا و ستیز با شادی در میهنمان بوده است. این تباهی و نکبت بیش از چهار دهه است که در حال افشاندن بذر فرهنگ تعبد، تمکین و تسلیم در سرزمینمان است. اندیشه و فرهنگ ارتجاعی و آنجهانی همراه با جهل، نالایقی، ناکارآمدی و شیوع فساد در اداره امور کشورداری سبب شده‌اند که در کنار پیامدهای شوم فقر، بیکاری، گرسنگی، اختلال‌های روانی به ویژه افسردگی دامنگستر شوند. حتی خبرها و آمارهای تحریف شده حکومتی نشان از بیداد افسردگی، خودکشی و قتل در میهنمان دارند.

تردیدی بر جای نمانده است تا هنگامی که جمهوری اسلامی بر پاست نومیدی، یأس و اندوه نیز در ابعادی ویرانگر و خانمانسوز در جامعه‌ی ما پا برجا خواهد ماند. پس راهی جز ایستادن در برابر این حکومت شادی‌ستیزِ و مرگ آفرین و تلاش و مبارزه جانانه و امیدوارانه برای مثبت بودن و مثبت اندیشیدن وجود ندارد. می باید حسی را که باور به هدفمند اندیشیدن و عمل کردن و موفقیت در دستیابی به هدف دارد به رُخ این حکومت پلشت و متعفن کشید و فریاد کرد و نشان داد که امید و باور به توان تغییر بنیادین در جامعه و زندگی‌ شاد و امیدساز را دیگر از مردم به ویژه جوانان نمی‌توان گرفت. دیگر برای مردم میهنمان هیچ عاملی نمی تواند در مسیر دستیابی به هدف، یعنی دستیابی به رضایت‌مندی از زندگی (شادی) و آزادی و رفاه و آبادی کشورمان مانع ایجاد کند.

تحمل اختناق و ستمگری، فقر، بیکاری، گرسنگی و پیامدهایشان آسان نیست. تحمل رنج اختلال‌ها و بیماری‌های روانی ناشی از عوامل فردی و اجتماعی به ویژه بیماری افسردگی آسان نیست. اما هیچکدام از این سختی‌ها و رنج های تراژیک و جانکاه نتوانسته است امید به تغییر، امید به زندگی و آینده‌ای روشن و پویا را غبار آلود و محو کند.

حکومت اسلامی ایران را به سرزمین رنج، رنج های ناشی از ستمگری و اختناق و جهل، رنج های ناشی از فقر، بیکاری، فحشا و گرسنگی، رنج های ناشی از مرگ‌های ” خود خواسته” و فرزندکشی، زن‌کشی و دیگرکشی بَدَل کرده است.

جوانان، زنان و مردان مبارز ایران اصلی ترین سرمایه کشور هستند. مبارزه ما تا رسیدن به هدف نهایی راهی دراز و دشوار در پیش دارد، ولی تا کنون، دستاوردهای مبارزه چشمگیر بوده است. به ویژه جوانان و زنان باید به خود افتخار کنند، مراقب خود باشند، بر دستاوردهای مثبت تمرکز کنند، فرصت‌ها و امکانات جدید را جستجو کنند، پشتیبان یکدیگر باشند، فرهنگ و هنر رزمنده و الهام بخش را گوش کنند و گسترش دهند، بر توان جمعی و بیکران خود تمرکز کنند و برای سازمان دهی جنبش گام بردارند.

امان ندهیم جمهوری اسلامی بیش از این با داس مرگ، گل های یاس سرزمینمان را تاراج کند.

متحد شویم!

به همان شدتی که با جمهوری اسلامی مبارزه می‌کنیم با یأس و ناامیدی مبارزه کنیم.

زن، زندگی، آزادی

شورای ملی تصمیم

۱۵ تیر ۱۴۰۲ – ۶ ژوئیه ۲۰۲۳