نوشته مهدوی فر درپاسخ به بانوی پرستار درباره ترس از جنگ

من این مطالب را در پاسخ یک بانوی پرستار از تهران که بابت این جنگ و اتفاقات پیش‌رو ابراز ترس و ناامیدی می‌کرد، نوشتم ولی ترجیح دادم در کانالم منتشر کنم تا شما نیز بخوانید:

نکته اول اینکه اگر شما در منطقه‌ای هستید که ارتش آمریکا و اسرائیل اعلام خطر کرده‌اند، حتما برای مدتی موقت محل سکونت خود را ترک کنید و به مناطق کاملا امن بروید و اما در باره‌ی سایر مطالب؛

جمهوری اسلامی یک سرطان بدخیم است. الان وارد مرحله جراحی شده‌ایم.

ما ایرانیان در زمان درست برای درمان اقدام نکردیم. بیشتر ما ایرانیان از خودمان سلب مسئولیت کردیم.

وقتی کسی اعتراض کرد او را تنها گذاشتیم. وقتی زندان رفت او را و خانواده او را تنها گذاشتیم. وقتی به خاطر اتهامات واهی به اعدام محکوم شد، با او و با خانواده‌ی او احساس همدردی نکردیم. وقتی هر روز فقیرتر می‌شدیم به خاطر ترس اعتراض نکردیم. وقتی هوای شهرها آلوده می‌شد وقتی پول‌های نفت ما صرف کارهای تروریستی می‌شد، وقتی درصد قابل توجهی از بودجه مملکت صرف نهادهای مذهبی می‌شد، اعتراض نکردیم. ترسیدیم ترسیدیم و ترسیدیم.

ترس برادر مرگ است.

یک‌بار برای همیشه باید نترسیم. باید بایستیم. باید بدانیم در باره خانه خودمان اگر خودمان تصمیم نگیریم، دیگران تصمیم خواهند گرفت.

ما اگر چهل سال پیش، یا سی سال پیش، یا بیست سال پیش، یا ده سال پیش یا پنج سال پیش به وظیفه خودمان عمل کرده بودیم امروز نیازی به کمک ترامپ و نتانیاهو نداشتیم.

ما این روزها در شرایطی قرار داشتیم که بدون کمک خارجی نمی‌توانستیم این طلسم را بشکنیم. بدون کمک خارجی نمی‌توانستیم خامنه‌ای را از میان برداریم. او یک دشمن بسیار نانجیب بود. الان این‌ها ضعیف شده‌اند.

ما با دقت شرایط را رصد می‌کنیم. ناامید نیستیم. ما هیچوقت ناامید نمی‌شویم. ما مانند کشور ژاپن و کشور آلمان بعد از این جنگ به وظیفه خود عمل خواهیم کرد. بی‌تفاوت نخواهیم بود. همه‌ی ما در سازندگی کشور همکاری خواهیم کرد.

ما آینده درخشانی خواهیم داشت. آینده‌ای که خودمان به دست خودمان خواهیم ساخت.

یادم می‌آید هشت سال پیش یک زندانی در زندان دستگرد اصفهان از من پرسید، آینده را چگونه پیش‌بینی می‌کنی، در پاسخ به او گفتم، ما آینده را پیش‌بینی نمی‌کنیم، آینده را می‌سازیم.

@mahdavifar2021